Jan Stanisław Kubary (1846–1896) to jeden z największych badaczy Mikronezji i najbardziej interesujących polskich podróżników. Zmuszony do opuszczenia kraju po powstaniu styczniowym, został zatrudniony przez niemieckie Muzeum Godeffroya, na którego zlecenie poszukiwał eksponatów etnograficznych i przyrodniczych. Niemal ćwierć wieku spędził na wyspach Pacyfiku: był na Samoa, Tonga, Fidżi i Yap, mieszkał wśród tubylców na Karolinach, Wyspach Marshalla i Palau. Dotarł również do Nowej Zelandii, w Australii otrzymał obywatelstwo, na Nowej Gwinei pracował na plantacji, a w Japonii ubiegał się posadę kustosza muzeum. Jego naturalny talent do języków i zrozumienie dla kolonizowanych ludów zjednywały mu wodzów i wyspiarzy, a niezwykła zdolność do obserwacji sprawiła, iż jego relacje są często jedynym świadectwem tego, jak wyglądało życie mieszkańców Oceanii przed pojawieniem się białych. W czasie swych wypraw wielokrotnie odwiedzał tajemnicze kamienne miasto Nan Madol na Ponape i jako pierwszy wykonał jego fotografie i szczegółową mapę, która służyła badaczom przez dekady.

Mimo przeciwności losu i ciągłych kłopotów finansowych Kubary pozostawił bogatą spuściznę literacką: korespondencję słaną do polskiej prasy, artykuły naukowe pisane dla polskich i niemieckich czasopism, obszerne monografie, a także listy i notatki. W tomie tym, ukazującym się w sto osiemdziesiątą rocznicę urodzin podróżnika i sto trzydziestą rocznicę jego śmierci, zostały zebrane pisma poświęcone wyspom Mikronezji, z których część ukazuje się po raz pierwszy w języku polskim. Czytelnik znajdzie tu artykuły o ruinach Nan Madol i wyspie Ponape wraz z fotografiami wykonanymi przez autora, relacje z podróży po karolińskich wyspach Truk i Yap, obszerne studia o życiu mieszkańców atolów Ebon i Nukuoro oraz unikalną rozprawę o dawnej żegludze pacyficznej. Prace Kubarego, precyzyjne, wszechstronne i cechujące się niezwykłym bogactwem szczegółów, pozwalają poznać nieistniejący już świat dawnych kultur Mikronezji.