Opis

Życie Josepha Kabrisa (1780–1822) przypominało losy bohatera powieści awanturniczej. Jako kilkunastoletni chłopiec dołączył do załogi francuskiego okrętu korsarskiego, następnie pojmany przez Anglików krótki czas był najemnikiem, a później zaciągnął się na statek wielorybniczy. Znęcony czarem tropikalnych wysp Pacyfiku uciekł na Nuku Hivę w archipelagu Markizów. Tam, wśród tubylców, znalazł drugi dom i założył rodzinę. Dzięki żonie, córce wodza, zyskał wysoką pozycję, a dzięki sprytowi i zręczności sławę dzielnego wojownika. Sielanka ta została jednak nagle przerwana, gdy do brzegów wyspy przybiły statki rosyjskiej wyprawy badawczej. W niejasnych okolicznościach Kabris opuścił Nuku Hivę na pokładzie jednego z okrętów i rozpoczął nowy rozdział w życiu — trafił najpierw na Kamczatkę, później do Petersburga, a stamtąd, po wielu latach, powrócił do Francji, gdzie zarabiał na życie jako cyrkowa atrakcja. Przed śmiercią podyktował historię swojego życia jednemu z francuskich wydawców, a jej pierwszy polski przekład, uzupełniony wspomnieniami osób, które miały okazję spotkać tego zadziwiającego obieżyświata, można znaleźć w tym tomie.