Kiedy w czerwcu 1815 roku Giovanni Battista Belzoni opuszczał pokład  statku w Aleksandrii w Egipcie, nie podejrzewał, że przewrotny los sprawi, iż zamiast inżynierem, jak planował, zostanie poszukiwaczem starożytności. Okazało się jednak, że — jak mało kto — nadaje się do tej roli. Pierwsza podróż w górę Nilu, którą odbył w 1816 roku, docierając aż do Nubii, pozwoliła mu poznać kraj, jego mieszkańców i zwyczaje. Jego głównym zadaniem był transport olbrzymiego popiersia Ramzesa II z Teb do Aleksandrii i włoski odkrywca wywiązał się z niego znakomicie, a przy okazji zdobył wiele innych cennych przedmiotów, które wzbogaciły później muzea Europy. Jednak dopiero druga podróż, z 1817 roku, pozwoliła mu dokonać spektakularnych odkryć, które zapewniły mu rozgłos i nieśmiertelność. Już każde z nich osobno zasługiwałoby na podziw, a Belzoni dokonał trzech w ciągu zaledwie roku: odkopał wejście i jako pierwszy w czasach nowożytnych wszedł do świątyni w Abu Simbel, odkrył i zbadał grobowiec Setiego I, najbardziej okazały z grobowców w Dolinie Królów, i wreszcie odnalazł oraz odkopał wejście do piramidy Chefrena, drugiej co do wielkości piramidy w Gizie.

Swoje odkrycia i perypetie Belzoni opisuje prostym językiem, doskonale ukazując realia dziewiętnastowiecznego Egiptu z jego arabskimi mieszkańcami i tureckimi władzami, wśród których próbują działać europejscy awanturnicy, najemni poszukiwacze skarbów i sprytni dyplomaci.